Brock Lesnar – od farmy w Dakocie do pasa mistrzowskiego UFC

Brock Lesnar to jeden z najbardziej niezwykłych sportowców w historii sportów walki – mistrz NCAA w zapasach, superstar WWE i były mistrz UFC wagi ciężkiej. Jego przejście z wrestlingu rozrywkowego do klatki MMA zakończyło się rekordem 5-3 (1 NC) i pasem mistrzowskim zdobytym w zaledwie czwartej zawodowej walce. Fenomen Lesnara polega na połączeniu atletyzmu na poziomie olimpijskim z brutalnością, której octagon nie widział od dawna.

Od farmy w Dakocie do mistrzostwa NCAA

Historia Brocka Lesnara zaczyna się na farmie w Webster w Dakocie Południowej, gdzie dorastał jako jedno z czworga dzieci w rodzinie o niemiecko-polskich korzeniach. Ciężka praca fizyczna od najmłodszych lat ukształtowała jego sylwetkę i mentalność. Już w liceum pokazał dominację na macie, co otworzyło mu drzwi do University of Minnesota.

Zapasy w college’u – fundament kariery

Na University of Minnesota Lesnar trenował pod okiem legendarnego trenera J Robinsona i szybko wspiął się na szczyt dywizji I NCAA. W sezonie 1999/2000 zdobył mistrzostwo NCAA Division I w wadze ciężkiej, kończąc uniwersytecką karierę z rewelacyjnym rekordem 106-5. Jego styl oparty na takedownach i pełnej fizycznej kontroli na macie stał się później fundamentem sukcesu w mieszanych sztukach walki.

Zapasy dały Lesnarowi coś więcej niż technikę. Dyscyplina treningowa, umiejętność radzenia sobie z presją i zdolność kontrolowania przeciwnika w zwarciu – to wszystko przełożyło się bezpośrednio na jego późniejsze walki w oktagonie. Niewielu zawodników MMA weszło do sportu z tak solidnym fundamentem zapaśniczym na absolutnie najwyższym amerykańskim poziomie.

FIG_01 // VISUAL_REF

WWE – showman o prawdziwej sile

Po college’u Lesnar nie trafił od razu do MMA. Zamiast tego podpisał kontrakt z WWE, gdzie błyskawicznie stał się jedną z największych gwiazd federacji. Jego debiut na głównym rosterze w 2002 roku rozpoczął erę dominacji, która zdefiniowała nową generację wrestlingu rozrywkowego.

Najszybszy mistrz w historii federacji

Lesnar zdobył WWE Championship w zaledwie pięć miesięcy od debiutu, pokonując The Rocka na SummerSlam 2002. Miał wtedy 25 lat, co uczyniło go najmłodszym zdobywcą tego konkretnego mistrzostwa WWE w historii. Jego fizyczność nie miała odpowiednika – przy 130 kg poruszał się z prędkością zawodnika o połowę lżejszego, a jego akrobacje z górnej liny budziły podziw na całym świecie.

W WWE spędził trzy intensywne lata (2002-2004), podczas których wielokrotnie dzierżył pas mistrzowski i tworzył pamiętne rywalizacje z Kurtem Angle’em, Undertakerem i Big Showem. Jednak rutyna ciągłego podróżowania – ponad 260 dni w roku w trasie – sprawiła, że Lesnar odszedł z federacji w 2004 roku, ku szokowi fanów i zarządu.

Przejście do MMA i debiut w UFC

Po krótkiej przygodzie z futbolem amerykańskim w Minnesota Vikings (2004) i epizodzie w japońskiej organizacji K-1 Hero’s (gdzie pokonał Min Soo Kima), Lesnar w 2007 roku podpisał kontrakt z UFC. Decyzja wywołała mieszane reakcje – krytycy widzieli w nim cyrkową atrakcję napędzaną marketingiem, a zwolennicy liczyli na autentyczny test jego genetycznych predyspozycji.

Debiut z Mirem i szybka lekcja pokory

Pierwsza walka Lesnara w UFC (luty 2008) przeciwko Frankowi Mirowi zakończyła się porażką przez poddanie w pierwszej rundzie. Lesnar potwornie dominował w stójce i w zwarciu, brutalnie obijając Mira, ale brak doświadczenia w parterze kosztował go drogo – doświadczony grappler złapał dźwignię na nogę (kneebar) i zakończył walkę. To była brutalna lekcja, która pokazała Lesnarowi, że w UFC sama surowa siła ma swoje granice.

Lesnar wyciągnął wnioski i wrócił silniejszy. Następna walka z weteranem Heathem Herringiem zakończyła się dominującym zwycięstwem przez decyzję – Lesnar kontrolował rywala takedownami przez trzy rundy, demonstrując cierpliwość i taktyczne podejście, którego brakowało mu w debiucie.

Pas mistrzowski UFC wagi ciężkiej

Tempo, w jakim Lesnar dotarł na szczyt dywizji ciężkiej, nie miało precedensu. W zaledwie trzeciej walce w organizacji (a czwartej w profesjonalnej karierze MMA) stanął naprzeciwko Randy’ego Couture’a o pas mistrzowski – i wygrał. To jedna z najszybszych dróg do tytułu w historii tego sportu.

Couture, Mir, Carwin – obrona tronu

Na UFC 91 w listopadzie 2008 Lesnar zmierzył się z legendą dywizji, 45-letnim Randym Couture’em. Mimo ogromnego doświadczenia “The Natural” nie miał odpowiedzi na atletyzm potężnego pretendenta. Po knockdownie w drugiej rundzie Lesnar zasypał Couture’a ciosami z góry, zmuszając sędziego do przerwania walki. W wieku 31 lat Brock stał się mistrzem UFC wagi ciężkiej.

Rewanż z Frankiem Mirem na hucznym jubileuszu UFC 100 (lipiec 2009) był krwawą manifestacją siły. Lesnar kompletnie zdeklasował swojego jedynego dotychczasowego pogromcę – ground and pound zmiażdżyło Mira w drugiej rundzie. To był punkt kulminacyjny kariery Lesnara w MMA i jednocześnie jedna z najchętniej oglądanych gal w historii UFC (z wynikiem ponad 1,6 miliona sprzedanych PPV).

Najtrudniejszy test nadszedł jednak w postaci Shane’a Carwina na UFC 116 (lipiec 2010). Carwin w pierwszej rundzie spuścił na mistrza absolutne piekło, zasypując Lesnara niszczycielskimi ciosami – wydawało się, że sędzia lada moment przerwie pojedynek. Lesnar przetrwał jednak burzę i w drugiej rundzie, gdy wykończony rywal opadł z sił, złapał ciasne duszenie trójkątne rękoma (arm triangle choke), wymuszając poddanie. Ta walka pokazała jego niesamowitą twardość mentalną.

Rekord MMA i najważniejsze walki Brocka Lesnara

Kariera Lesnara w MMA była krótka, ale niesamowicie intensywna. Jego ostateczny rekord 5-3 (1 NC) nie oddaje pełnego obrazu – przez kilka lat był największą i najgroźniejszą siłą w wadze ciężkiej. Poniższa tabela przedstawia pełny przegląd jego zawodowych walk.

Porażki i problemy zdrowotne

Równie ważna jak pasmo zwycięstw jest historia bolesnych porażek Lesnara, które obnażyły jego najsłabsze strony. Z czasem okazało się, że elitarni strikerzy z genialnym poruszaniem się to kryptonit dla “The Beast Incarnate”.

Velasquez i Overeem – kryptonit Lesnara

Na UFC 121 (październik 2010) Cain Velasquez brutalnie odebrał mu mistrzowski pas. Meksykanin wykorzystał swoją oszałamiającą prędkość rąk i mordercze cardio, zasypując Lesnara ciosami, na które Brock kompletnie nie umiał zareagować obronnie. Walka trwała niecałe pięć minut – Velasquez zakończył ją potwornym TKO. Lesnar po raz pierwszy wyglądał w oktagonie na bezradnego i panicznie uciekającego przed ciosami.

Kolejna porażka z holenderskim kickboxerem Alistairem Overeemem na UFC 141 (grudzień 2011) była symbolicznym końcem jego wielkiej ery. Overeem zdemolował wątrobę i korpus Lesnara morderczymi kopnięciami. Po tej bolesnej przegranej Brock otwarcie ogłosił zakończenie przygody z MMA.

Choroba uchyłków jelita – walka o zdrowie i życie

Należy pamiętać, że pod koniec swojej kariery mistrzowskiej Lesnar przeszedł przez osobisty dramat. Zdiagnozowano u niego chorobę uchyłkową jelit (diverticulitis), zagrażającą życiu infekcję, która skończyła się operacyjnym usunięciem znacznej części okrężnicy. Schorzenie drastycznie wpłynęło na jego zdolność do przyswajania pożywienia, budowania kondycji i odbierania ciosów na korpus. Wielu ekspertów zgadza się, że po potężnym ataku choroby Lesnar fizycznie nigdy nie wrócił do formy sprzed 2009 roku.

Kontrowersyjny powrót i sprawa dopingowa

W 2016 roku Lesnar zszokował świat sportu, wracając do oktagonu na wyjątkową galę UFC 200. Jego rywalem był obdarzony tytanową szczęką Mark Hunt. Brock zdominował go zapaśniczo i zwyciężył na punkty. Radość trwała jednak tylko do momentu opublikowania wyników badań USADA, które wykryły w organizmie Lesnara klomifen (środek stosowany często przy „odbloku” po cyklach sterydowych).

Wygraną anulowano (zmieniając ją w No Contest), a zhańbiony Lesnar otrzymał roczne zawieszenie. Wściekły Mark Hunt wytoczył proces władzom UFC i samemu Brockowi twierdząc, że wszyscy doskonale wiedzieli o dopingu przed walką, ale machina biznesowa przymknęła na to oko.

Styl walki i atuty atletyczne

Lesnar był absolutnym unikatem. Łączył budowę kulturysty z dynamiką sprintera. Jego styl walki, choć stosunkowo jednowymiarowy, bazował na parametrach, z którymi normalni ludzie po prostu się nie rodzą:

• Eksplozywne obalenia – błyskawiczne wjazdy w nogi (double-leg), przed którymi nie chroniła nawet wiedza o ich nadejściu.
• Potężny Ground and Pound – brutalne, wgniatające w matę ciosy z góry generowane z wagi dochodzącej w dniu walki pod limit 130 kg.
• Presja i gabaryt – wykorzystywanie czystej siły do spychania rywali pod klatkę.
• Nieludzki atletyzm – biegał sprinty na 40 jardów w 4,7 sekundy z wagą zawodnika wagi superciężkiej (parametry godne futbolisty z NFL).

Największym i nigdy niezałatanym mankamentem Lesnara pozostawała jednak panika pod ostrzałem uderzeń w stójce (brak podstaw bokserskich defensywnych). Pod wpływem ciosów odchylał głowę do tyłu i zamykał oczy, co elitarni uderzacze, tacy jak Velasquez czy Overeem, z zimną krwią zweryfikowali.

Dziedzictwo crossoveru WWE-UFC

Lesnar to jak dotąd jedyny na świecie przykład w stu procentach udanej migracji mistrza „udawanego” pro-wrestlingu na sam szczyt prawdziwego MMA. Udało mu się to z jednego powodu – zanim został aktorem WWE, był jednym z najlepszych prawdziwych zapaśników w Stanach Zjednoczonych.

Wpływ na popularność UFC

Brock przyciągał przed telewizory potężną publiczność hybrydową. Generował dla Dany White’a miliony sprzedaży PPV, ściągając fanów rozrywki sportowej, którzy chcieli zobaczyć, czy ich idol obroni się w prawdziwej walce. Nikt po nim nie zagwarantował UFC podobnego zainteresowania na styku tych dwóch obozów.

Porównanie z innymi “przebierańcami”

• CM Punk – 0-2 w UFC, brutalnie zweryfikowany przez brak jakichkolwiek wcześniejszych podstaw w sportach walki.
• Bobby Lashley – Solidny rekord, ale bity w mniejszych organizacjach (Bellator, Strikeforce), nigdy nie dotarł do UFC.
• Dave Bautista – 1-0 w zawodowym MMA (walka na regionalnej gali CES MMA w 2012 roku), po której szybko wrócił pod skrzydła WWE i do Hollywood.

Życie prywatne i farma w Kanadzie

Na co dzień Lesnar prowadzi życie diametralnie różne od wykreowanej w mediach ryczącej Bestii. Mieszka z dala od ludzi na odciętej od świata farmie w kanadyjskim Saskatchewan. Jest mężem Reny Mero (dawnej seksbomby WWE występującej pod pseudonimem Sable). Doczekał się z nią dwóch synów. Z poprzedniego związku ma też córkę, Myę, która kontynuuje genetyczne tradycje ojca i osiąga fenomenalne, rekordowe wyniki w amerykańskiej lekkoatletyce (w pchnięciu kulą).

Lesnar szczerze i otwarcie nie znosi ludzi i blasku fleszy. Nie używa social mediów, odrzuca wywiady i wraca do domu natychmiast po skończeniu walki. W jednej z niewielu wypowiedzi podsumował swoje podejście: „Nie jestem samotnikiem. Po prostu zdecydowanie bardziej wolę towarzystwo jeleni na moim podwórku niż innych ludzi”.

Brock Lesnar – najczęściej zadawane pytania