Wojna o Falklandy-Malwin – kulisy, strategie i skutki konfliktu

Wojna o Falklandy-Malwiny, która rozegrała się w 1982 roku (dokładnie od 2 kwietnia do 14 czerwca), była krótkim, lecz intensywnym konfliktem zbrojnym pomiędzy Argentyną a Wielką Brytanią o suwerenność nad archipelagiem Falklandów (dla Argentyńczyków – Malwinów) oraz sąsiednimi wyspami Georgia Południowa i Sandwich Południowy. Ten konflikt, często nazywany wojną falklandzką, mimo że trwał zaledwie 74 dni, stał się jednym z najistotniejszych wydarzeń militarnych drugiej połowy XX wieku, mając dalekosiężne skutki polityczne, społeczne i wojskowe dla obu stron oraz wpływając na arenę międzynarodową. Dla wielu pasjonatów historii wojskowości oraz operacji specjalnych, wojna o Falklandy stanowi fascynujący przykład logistycznego wyzwania, nowoczesnej wojny morskiej i powietrznej, a także determinacji walczących stron.

Geneza konfliktu – wieloletni spór o Falklandy-Malwiny

Spór o Falklandy, a właściwie o Islas Malvinas, jak nazywają je Argentyńczycy, ma swoje korzenie w XVIII wieku. Wyspy te, położone na południowym Atlantyku, około 480 km od wybrzeży Argentyny, były przedmiotem roszczeń różnych mocarstw europejskich, w tym Francji (która założyła pierwszą osadę Port Louis w 1764 roku), Hiszpanii (która przejęła francuską osadę) i Wielkiej Brytanii (która założyła osadę Port Egmont w 1765 roku i rościła sobie prawa do wysp od rzekomego odkrycia przez Johna Davisa w 1592 lub Johna Stronga w 1690 roku). Ostatecznie, od 1833 roku, archipelag znalazł się pod stałą administracją brytyjską, co Argentyna konsekwentnie uznawała za akt bezprawnej aneksji części swojego terytorium. Argentyna powoływała się na dziedziczenie praw po Hiszpanii, bliskość geograficzną oraz zasadę integralności terytorialnej.

Historia Falklandów to zatem kronika nieustannych argentyńskich prób odzyskania wysp drogą dyplomatyczną, które jednak przez dekady nie przynosiły rezultatów. Kwestia suwerenności była podnoszona na forum ONZ, gdzie Rezolucja 2065 Zgromadzenia Ogólnego ONZ z 1965 roku wzywała obie strony do negocjacji w celu znalezienia pokojowego rozwiązania sporu. Wielka Brytania opierała swoje prawa na ciągłej administracji od 1833 roku oraz na prawie mieszkańców wysp do samostanowienia.

FIG_01 // VISUAL_REF

Przyczyny wybuchu wojny o Falklandy w 1982 roku

Bezpośrednie przyczyny wojny o Falklandy były złożone i wynikały zarówno z długotrwałego sporu terytorialnego, jak i bieżącej sytuacji politycznej w obu krajach. W Argentynie od 1976 roku rządziła junta wojskowa, na czele której w grudniu 1981 roku stanął generał Leopoldo Galtieri (prezydent), wspierany przez admirała Jorge Anayę (dowódcę marynarki i głównego architekta inwazji) oraz brygadiera Basilio Lami Dozo (dowódcę sił powietrznych). Junta borykała się z głębokim kryzysem gospodarczym i rosnącym niezadowoleniem społecznym. Zajęcie Malwinów miało być spektakularnym sukcesem, który odwróciłby uwagę społeczeństwa od wewnętrznych problemów, zjednoczył naród wokół idei odzyskania “utraconych ziem” i wzmocnił pozycję junty.

Argentyńskie dowództwo, w tym minister spraw zagranicznych Nicanor Costa Méndez, błędnie zakładało, że Wielka Brytania, oddalona o ponad 12 tysięcy kilometrów, nie zdecyduje się na kosztowną i ryzykowną interwencję zbrojną, licząc na neutralność USA. Dodatkowo, incydent z argentyńskimi pracownikami firmy handlarza złomem Constantino Davidoffa na Georgii Południowej w marcu 1982 roku, którzy wywiesili tam argentyńską flagę 19 marca, stał się bezpośrednim pretekstem do eskalacji napięcia i podjęcia decyzji o inwazji.

Przebieg działań wojennych – kluczowe etapy konfliktu

Wojna o Falklandy rozpoczęła się 2 kwietnia 1982 roku argentyńską inwazją na wyspy, znaną jako Operación Rosario (Operacja Różaniec). Niewielki garnizon brytyjskich Royal Marines (około 80 żołnierzy) stacjonujący w stolicy, Stanley (przemianowanej przez Argentyńczyków na Puerto Argentino), po krótkim, lecz symbolicznym oporze pod dowództwem majora Mike’a Normana, został zmuszony do kapitulacji. Gubernator Rex Hunt został deportowany. Dzień później, 3 kwietnia, siły argentyńskie zajęły Georgię Południową (operacja Georgias).

Reakcja Wielkiej Brytanii była natychmiastowa i zdecydowana. Rząd Margaret Thatcher (premier Wielkiej Brytanii), przy wsparciu ministra obrony Johna Notta, ogłosił utworzenie morskiej strefy wykluczenia (Maritime Exclusion Zone – MEZ, później Total Exclusion Zone – TEZ) wokół wysp i wysłał potężną grupę uderzeniową (Task Force 317) pod ogólnym dowództwem admirała Sir Johna Fieldhouse’a (dowódcy Floty stacjonującego w Northwood), z dowódcą grupy bojowej na teatrze działań, kontradmirałem Johnem “Sandy” Woodwardem. Operacja ta, nosząca kryptonim Corporate, była ogromnym przedsięwzięciem logistycznym, wymagającym przerzucenia tysięcy żołnierzy i sprzętu na drugi koniec świata, z kluczową rolą Wyspy Wniebowstąpienia jako bazy przeładunkowej.

Kluczowe etapy wojny falklandzkiej obejmowały:

• Rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 502 - przyjęta 3 kwietnia 1982 roku, potępiająca argentyńską inwazję i żądająca natychmiastowego wycofania wojsk argentyńskich oraz wzywająca obie strony do poszukiwania rozwiązania dyplomatycznego. Dała ona Wielkiej Brytanii mandat do działań w ramach prawa do samoobrony (Artykuł 51 Karty NZ).
• Odbicie Georgii Południowej - przez siły brytyjskie 25 kwietnia (Operacja Paraquet), co było pierwszym znaczącym sukcesem i podniosło morale. Argentyński garnizon na Grytviken poddał się bez walki po demonstracji siły przez Royal Marines i Special Boat Service (SBS).
• Działania morskie i powietrzne - obejmowały m.in. zatopienie argentyńskiego krążownika ARA General Belgrano przez brytyjski atomowy okręt podwodny HMS Conqueror 2 maja (poza ogłoszoną strefą wykluczenia, co wywołało kontrowersje), w wyniku czego zginęło 323 argentyńskich marynarzy. Decyzja ta skutecznie ograniczyła działania argentyńskiej floty nawodnej, która wycofała się do portów. W odwecie, 4 maja, argentyńskie lotnictwo (samolot Super Étendard) przy użyciu francuskiego pocisku Exocet AM39 zatopiło brytyjski niszczyciel HMS Sheffield (20 ofiar), co było szokiem dla Royal Navy. Inne znaczące straty brytyjskie to niszczyciel HMS Coventry (25 maja), fregaty HMS Ardent (21 maja) i HMS Antelope (23 maja) oraz statek transportowy MV Atlantic Conveyor (25 maja, kluczowa strata ze względu na transportowane śmigłowce Chinook i Harriery) i okręt desantowy RFA Sir Galahad (8 czerwca, duże straty w ludziach). Miały miejsce liczne starcia powietrzne, w których brytyjskie myśliwce Sea Harrier (startujące z lotniskowców HMS Hermes i HMS Invincible) oraz Harriery GR.3 RAF wykazały swoją wyższość (zwłaszcza w walce manewrowej i dzięki nowocześniejszym pociskom AIM-9L Sidewinder) nad argentyńskimi samolotami (Mirage III, Dagger, A-4 Skyhawk), zestrzeliwując ponad 20 maszyn wroga bez strat własnych w walkach powietrznych. Argentyńskie okręty podwodne, jak ARA San Luis, mimo prób ataków, nie odniosły sukcesów z powodu problemów technicznych.
• Operacje specjalne i rajdy bombowe RAF - Brytyjskie siły specjalne (SAS i SBS) przeprowadziły szereg operacji rozpoznawczych i dywersyjnych, w tym słynny rajd na lotnisko na Pebble Island (14-15 maja), niszcząc 11 argentyńskich samolotów. RAF przeprowadził serię siedmiu ekstremalnie dalekich misji bombowych Operacja Black Buck (1 maja – 12 czerwca) przy użyciu bombowców Avro Vulcan startujących z Wyspy Wniebowstąpienia, atakując lotnisko w Stanley i stanowiska radarowe.
• Lądowanie w Zatoce San Carlos - 21 maja siły brytyjskie (głównie 3 Commando Brigade pod dowództwem brygadiera Juliana Thompsona) dokonały desantu na Falklandzie Wschodnim w Zatoce San Carlos (tzw. “Bomb Alley” – Aleja Bombowa). Pomimo intensywnych nalotów argentyńskiego lotnictwa, które zadały straty flocie desantowej, udało się stworzyć i utrzymać przyczółek.
• Walki lądowe - obejmowały m.in. ciężką bitwę o Goose Green (28-29 maja), gdzie 2. batalion Pułku Spadochronowego (2 Para) pod dowództwem podpułkownika Herberta “H” Jonesa (który zginął i pośmiertnie otrzymał Krzyż Wiktorii) pokonał liczniejszy garnizon argentyński. Następnie siły brytyjskie, wzmocnione przez 5. Brygadę Piechoty, rozpoczęły marsz na Stanley. Kluczowe bitwy o wzgórza otaczające stolicę toczyły się w pierwszej połowie czerwca: Mount Kent, Mount Harriet (11-12 czerwca), Two Sisters (11-12 czerwca), Mount Longdon (11-12 czerwca), Tumbledown Mountain (13-14 czerwca) oraz Wireless Ridge (13-14 czerwca). Brytyjscy żołnierze, w tym spadochroniarze, Royal Marines, Gwardia Szkocka i Walijska oraz Gurkhowie, musieli walczyć w ekstremalnie trudnych warunkach terenowych i pogodowych (zimno, błoto, silny wiatr) z często dobrze umocnionym przeciwnikiem.
• Kapitulacja sił argentyńskich - 14 czerwca 1982 roku, po serii porażek i okrążeniu Stanley, dowódca argentyńskiego garnizonu, generał Mario Menéndez, podpisał akt bezwarunkowej kapitulacji przed generałem Jeremym Moore’em, dowódcą brytyjskich sił lądowych. Zakończyło to formalnie konflikt o Falklandy.

Strategia militarna w wojnie o Falklandy-Malwiny – taktyka, zaskoczenie i działania specjalne

Wojna o Falklandy-Malwiny (1982) była konfliktem, w którym kluczowe znaczenie miały złożone strategie i taktyka wojskowa. Brytyjska strategia skupiała się na szybkim odzyskaniu kontroli nad wyspami po argentyńskiej inwazji, opierając się na przewadze powietrznej i morskiej. Operacja, prowadzona pod dużą presją czasu, zakładała blokadę morską, bombardowania celów strategicznych i wsparcie lotnicze dla wojsk lądowych.

Jednym z czynników decydujących o sukcesie Brytyjczyków była zdolność do szybkiego przerzutu sił na odległość ponad 12 tysięcy kilometrów. Zaskoczeniem dla Argentyny okazało się efektywne wykorzystanie myśliwców pionowego startu i lądowania Sea Harrier FRS.1 (Royal Navy) i Harrier GR.3 (RAF), co pozwalało na ich operacje z lotniskowców HMS Hermes i HMS Invincible tuż przy strefie konfliktu. Te samoloty, dzięki swojej wszechstronności, nowoczesnym pociskom powietrze-powietrze AIM-9L Sidewinder i dobremu wyszkoleniu pilotów, skutecznie atakowały zarówno argentyńskie samoloty, jak i okręty oraz pozycje lądowe, zapewniając Brytyjczykom przewagę powietrzną w kluczowych obszarach.

Równocześnie, działania brytyjskich jednostek specjalnych, takich jak SAS (Special Air Service) i****SBS (Special Boat Service), odegrały kluczową rolę w szachowaniu sił argentyńskich. Ich misje, skupiające się na rozpoznaniu dalekiego zasięgu, dywersji za liniami wroga (np. słynny rajd na lotnisko na Pebble Island, gdzie zniszczono 11 samolotów Pucará i Turbo Mentor) oraz naprowadzaniu lotnictwa i ognia artylerii okrętowej, miały na celu zdobywanie cennych informacji oraz eliminację istotnych celów militarnych. Dzięki temu, brytyjska ofensywa lądowa mogła bez przeszkód rozwijać się, prowadząc do ostatecznego zwycięstwa i odzyskania kontroli nad Falklandami. Te skoordynowane działania militarne przyczyniły się do szybkiej i skutecznej odpowiedzi na argentyńskie posunięcia, co miało dalekosiężne konsekwencje polityczne i strategiczne.

Rola floty morskiej w konflikcie o Falklandy-Malwiny – przewaga technologiczna i morska blokada

Podczas wojny o Falklandy-Malwiny rola floty morskiej Wielkiej Brytanii była absolutnie kluczowa dla powodzenia operacji. Dominacja technologiczna (m.in. w zakresie okrętów podwodnych o napędzie atomowym, nowoczesnych systemów radarowych i rakietowych) brytyjskiej marynarki wojennej, w połączeniu z jej strategiczną przewagą liczebną na teatrze działań, wpłynęła na przebieg konfliktu w sposób decydujący.

Morska blokada wokół Falklandów (Total Exclusion Zone) uniemożliwiła Argentynie skuteczne wspieranie i zaopatrywanie swoich wojsk na wyspach. Ten krok strategiczny, wzmocniony przez zagrożenie ze strony brytyjskich okrętów podwodnych (jak HMS Conqueror, HMS Spartan, HMS Splendid), skutecznie osłabił zdolności defensywne przeciwnika, zmuszając argentyńskie siły do działania w izolacji od ważnych zasobów logistycznych.

Dodatkowo, brytyjska flota zapewniała istotne wsparcie powietrzne. Samoloty Sea Harrier, dzięki zdolnościom do pionowego/krótkiego startu i lądowania (V/STOL), mogły operować z pokładów lotniskowców, co zapewniło brytyjskim siłom swobodę działania i przewagę w starciach powietrznych. Dzięki temu Brytyjczycy mogli nie tylko skutecznie odpowiadać na ataki, ale także przechwytywać i niszczyć agresorskie maszyny. Wsparcie zapewniały również samoloty dalekiego zasięgu RAF Vulcan, wykonujące operacje Black Buck – wówczas najdłuższe w historii misje bombowe, atakujące lotnisko w Stanley. Okręty Royal Navy zapewniały również kluczowe wsparcie artyleryjskie dla wojsk lądowych podczas szturmowania pozycji argentyńskich.

Nie mniejszą rolę odegrał desant morski, który umożliwił lądowanie wojsk brytyjskich na Falklandach, będąc jednym z punktów zwrotnych w tym konflikcie. Zaawansowane systemy radarowe na okrętach pozwalały na wcześniejsze wykrywanie wroga, co było kluczowe dla efektywności operacji, chociaż argentyńskie lotnictwo, używające m.in. pocisków Exocet oraz bomb swobodnie spadających, zadało Royal Navy bolesne straty (np. HMS Sheffield, HMS Coventry, fregaty Ardent i Antelope, SS Atlantic Conveyor, RFA Sir Galahad). Poprzez zastosowanie takich strategii, Wielka Brytania była w stanie nie tylko osiągnąć militarne cele, ale także zademonstrować swoją potęgę morską na arenie międzynarodowej. Taki pokaz siły i technologii unaocznił światu, że brytyjska marynarka wojenna pozostaje w czołówce, wykorzystując nie tylko tradycyjne, ale i nowoczesne elementy wojskowej sztuki prowadzenia działań.

Polityczne skutki wojny o Falklandy-Malwiny dla Argentyny – upadek junty i przemiany społeczne

Porażka w wojnie o Malwiny, jak ten konflikt jest nazywany w Argentynie, miała katastrofalne skutki dla rządzącej junty wojskowej i doprowadziła do głębokich przemian w kraju.

Upadek junty wojskowej

Po zakończeniu wojny o Falklandy-Malwiny Argentyna znalazła się na rozdrożu. Przegrana w konflikcie całkowicie zdyskredytowała rządzącą od 1976 roku dyktaturę wojskową, znaną z represji i łamania praw człowieka (tzw. “brudna wojna”, podczas której “zniknęło” tysiące osób). Społeczne niezadowolenie z nieudanej inwazji, połączone z dotkliwymi stratami ludzkimi (649 zabitych Argentyńczyków, ponad 1600 rannych i ponad 11 000 jeńców) i materialnymi, stało się katalizatorem dla masowych protestów, żądających demokratycznych zmian oraz ukarania winnych za rządy terroru. Upadek junty wojskowej był nieuniknionym rezultatem fiaska w bitwie o Falklandy, które zniweczyło resztki zaufania do militarnego reżimu. Generał Galtieri został zmuszony do ustąpienia już 17 czerwca 1982 roku.

Przemiany polityczne

Pod presją społeczeństwa, Argentyńczycy szybko przystąpili do odbudowy demokratycznych struktur. Już 30 października 1983 roku odbyły się pierwsze od dekady wolne wybory prezydenckie, w których zwyciężył Raúl Alfonsín reprezentujący Unión Cívica Radical (UCR). Rekonstrukcja systemu politycznego przebiegała w atmosferze skomplikowanych relacji, między innymi z byłymi wojskowymi, ale zakończyła epokę dyktatury. W tym czasie powołano również Narodową Komisję ds. Zaginięcia Osób (CONADEP), której raport “Nunca Más” (Nigdy Więcej) z 1984 roku stał się fundamentem dla rozliczania zbrodni “brudnej wojny”, choć proces ten był długi i skomplikowany.

Przemiany społeczne

Oprócz politycznej transformacji, wojna o Falklandy-Malwiny zaowocowała także istotnymi zmianami społecznymi w Argentynie. Upadek reżimu otworzył przestrzeń dla swobodnej debaty publicznej na temat przyszłości społeczeństwa i struktury państwa. Obywatelska świadomość narodowa zyskała nowy wymiar; ludzie zaczęli się domagać większej przejrzystości władzy oraz aktywnego udziału w procesach demokratycznych. Rozpoczął się również trudny proces rozliczania zbrodni junty, wpływający na kształtowanie pamięci zbiorowej. Mimo porażki, kwestia Malwin pozostała ważnym, choć bolesnym, elementem argentyńskiej tożsamości narodowej i polityki zagranicznej, często wykorzystywanym politycznie.

Wojna falklandzka zapoczątkowała także ponowną integrację Argentyny ze społecznością międzynarodową jako demokratycznego państwa, wnosząc znaczące zmiany na płaszczyźnie politycznej i społecznej, które odczuwane są do dziś.

Skutki wojny dla Wielkiej Brytanii i społeczności międzynarodowej

Zwycięstwo w wojnie o Falklandy miało znaczące konsekwencje również dla Wielkiej Brytanii. Przede wszystkim, wzmocniło pozycję rządu Margaret Thatcher, która zyskała ogromną popularność (tzw. “efekt Falklandów” lub “Falklands Factor”), co przyczyniło się do jej zdecydowanego zwycięstwa w wyborach parlamentarnych w czerwcu 1983 roku. Konflikt pokazał, że Wielka Brytania wciąż jest zdolna do projekcji siły na dużą odległość i obrony swoich interesów oraz terytoriów zamorskich. Prestiż brytyjskich sił zbrojnych znacznie wzrósł, a wojna dostarczyła cennych doświadczeń i wniosków dotyczących nowoczesnego pola walki. Jednakże wojna była również kosztowna, zarówno pod względem finansowym, jak i ludzkim – zginęło 255 brytyjskich żołnierzy i personelu pomocniczego oraz 3 cywilnych mieszkańców Falklandów (Kelperów), a 775 Brytyjczyków zostało rannych.

Na arenie międzynarodowej konflikt o Falklandy wywołał mieszane reakcje. Stany Zjednoczone, po początkowych próbach mediacji prowadzonych przez sekretarza stanu Alexandra Haiga (którego plan pokojowy został odrzucony), ostatecznie wsparły Wielką Brytanię, m.in. dostarczając najnowsze wersje pocisków Sidewinder, paliwo lotnicze i dane wywiadowcze oraz udostępniając bazę na Wyspie Wniebowstąpienia. Większość państw Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (EWG) również poparła Londyn, nakładając sankcje na Argentynę. Z kolei kraje Ameryki Łacińskiej w większości solidaryzowały się z Argentyną (choć nie zawsze jednogłośnie, np. Chile udzieliło dyskretnego wsparcia Wielkiej Brytanii), potępiając brytyjską interwencję i uznając ją za akt kolonializmu. Wojna uwidoczniła ograniczenia Organizacji Narodów Zjednoczonych (w szczególności Sekretarza Generalnego Javiera Péreza de Cuéllara, który również podejmował próby mediacji) w rozwiązywaniu konfliktów, w które zaangażowane są mocarstwa lub gdy jedna ze stron nie jest skłonna do ustępstw. Próby mediacji podejmowało również Peru, przedstawiając propozycję pokojową, która ostatecznie nie została przyjęta.

FIG_02 // VISUAL_REF

Społeczne konsekwencje wojny o Falklandy-Malwiny dla mieszkańców wysp – trauma, poczucie tożsamości i zmiany codziennego życia

Wojna pomiędzy Argentyną a Wielką Brytanią, wywarła głęboki wpływ na życie mieszkańców wysp (nazywanych Kelperami). Trauma związana z konfliktem była powszechnym doświadczeniem. Ludzie na Falklandach (około 1800 osób w 1982 roku) byli świadkami inwazji, okupacji (trwającej 74 dni), brutalnych walk, a nawet bombardowań, co nieuchronnie pozostawiło trwały ślad na ich psychice. Wspomnienia te do dziś wpływają na społeczność, wzmagając u wielu mieszkańców poczucie zagrożenia i niepewności, ale także determinację do zachowania swojego stylu życia.

Równocześnie Wojna o Falklandy-Malwiny wpłynęła na kształtowanie się poczucia tożsamości mieszkańców. W obliczu zagrożenia zewnętrznego i argentyńskiej próby narzucenia swojej władzy, wzmocniło się ich przywiązanie do tożsamości brytyjskiej, co umocniło przynależność kulturową do Wielkiej Brytanii. Mieszkańcy wysp od zawsze pielęgnowali brytyjskie tradycje, a wojna jedynie je utwierdziła, podkreślając ich odrębność kulturową od kontynentalnej Argentyny. W 1983 roku mieszkańcy Falklandów otrzymali pełne obywatelstwo brytyjskie na mocy British Nationality (Falkland Islands) Act 1983. W referendum z marca 2013 roku 99,8% głosujących (przy frekwencji 92%) opowiedziało się za utrzymaniem statusu brytyjskiego terytorium zamorskiego, co Argentyna odrzuciła jako nieistotne dla sporu terytorialnego.

Znaczące były również zmiany w codziennym życiu mieszkańców. Po zakończeniu konfliktu Wielka Brytania znacznie zwiększyła swoją obecność wojskową na wyspach, budując m.in. dużą bazę lotniczą RAF Mount Pleasant (ukończoną w 1985 roku), co zapewniło lepsze poczucie bezpieczeństwa i stało się podstawą strategii odstraszania. Inwestycje te, wraz z ustanowieniem 200-milowej strefy ekonomicznej wokół wysp, przełożyły się na rozwój gospodarczy, w tym dynamiczny wzrost sektora rybołówstwa (dzięki sprzedaży licencji połowowych) oraz turystyki. Modernizacja objęła także edukację i służbę zdrowia, co znacznie podniosło jakość życia lokalnej społeczności. Długoterminowym problemem były argentyńskie pola minowe, których całkowite oczyszczenie zakończono dopiero w 2020 roku. Konflikt o Falklandy pozostawił więc po sobie zarówno bolesne wspomnienia, jak i impulsy do rozwoju społeczności, przyczyniając się do jej długofalowej transformacji.

Wojna o Falklandy - ciekawostki i mniej znane fakty

Wojna o Falklandy obfitowała w wiele nietypowych i interesujących zdarzeń, które często umykają w ogólnych opracowaniach. Oto kilka z nich:

• Operacja Black Buck - seria siedmiu ekstremalnie dalekich misji bombowych przeprowadzonych przez brytyjskie bombowce Avro Vulcan, startujące z wyspy Wniebowstąpienia. Były to wówczas najdłuższe misje bombowe w historii (ok. 12 500 km w obie strony), wymagające wielokrotnego tankowania w powietrzu (nawet 11 tankowców Victor na jeden bombowiec).
• “Wulkanizowane bomby” - Brytyjczycy, aby zniszczyć pas startowy w Stanley, użyli specjalnych bomb penetrujących (1000-funtowych), które miały przebić beton, a następnie eksplodować z opóźnieniem, tworząc kratery trudne do szybkiej naprawy. Skuteczność tych nalotów była jednak ograniczona.
• Rola Gurkhów - nepalskich żołnierzy służących w armii brytyjskiej (1. batalion 7. Pułku Strzelców Gurkha Księcia Edwarda), których reputacja i charakterystyczne noże kukri budziły postrach wśród argentyńskich poborowych, chociaż ich bezpośredni udział w najcięższych walkach (np. zdobycie Mount William) miał miejsce pod sam koniec konfliktu.
• SS Canberra i Queen Elizabeth 2 - luksusowe statki pasażerskie, które zostały zarekwirowane i w trybie pilnym przystosowane do transportu wojsk brytyjskich (tzw. STUFT - Ships Taken Up From Trade) na Południowy Atlantyk. Canberra przetransportowała m.in. Royal Marines i spadochroniarzy.
• Użycie pocisków Exocet - francuskie pociski przeciwokrętowe AM39 Exocet, używane przez argentyńskie lotnictwo marynarki wojennej (Super Étendard) i lotnictwo armii (improwizowane wyrzutnie lądowe), okazały się niezwykle skuteczne i stanowiły jedno z największych zagrożeń dla Royal Navy. Ich sukces (zatopienie HMS Sheffield i MV Atlantic Conveyor) spowodował międzynarodowe zainteresowanie tą bronią i gorączkowe poszukiwania sposobów jej neutralizacji.
• Incydent z ARA San Luis - argentyński okręt podwodny typu 209, ARA San Luis, mimo przeprowadzenia kilku patroli bojowych i prób ataków torpedowych na brytyjskie okręty, nie odniósł sukcesów z powodu licznych problemów technicznych z systemem kierowania ogniem i samymi torpedami (SST-4).

Te ciekawostki dotyczące wojny o Falklandy pokazują, jak złożonym i wielowymiarowym konfliktem była ta wojna, pełna zarówno heroizmu, jak i technologicznych innowacji, improwizacji oraz ludzkich dramatów.

Status Falklandów-Malwin dzisiaj i obecne relacje

Obecnie Falklandy pozostają brytyjskim terytorium zamorskim o wewnętrznej autonomii, z własnym rządem i konstytucją (ostatnia z 2009 roku). Argentyna nieustannie podtrzymuje swoje roszczenia do archipelagu, określając go jako Islas Malvinas, Georgias del Sur y Sandwich del Sur y los espacios marítimos circundantes (Malwiny, Georgia Południowa, Sandwich Południowy i otaczające je obszary morskie) i dążąc do negocjacji w sprawie suwerenności, powołując się na rezolucje ONZ wzywające do dekolonizacji. Wielka Brytania odmawia rozmów na temat suwerenności, powołując się na prawo mieszkańców wysp do samostanowienia, którzy w referendum w 2013 roku niemal jednogłośnie (99,8% głosów za, przy frekwencji 92%) opowiedzieli się za utrzymaniem obecnego statusu politycznego jako Terytorium Zamorskiego Zjednoczonego Królestwa.

Argentyna nie uznaje wyników tego referendum. Stosunki między Argentyną a Wielką Brytanią pozostają napięte w kwestii wysp, choć współpraca w innych dziedzinach (np. naukowej, dotyczącej rybołówstwa) jest okresowo podejmowana. Spór o Falklandy nadal stanowi ważny element polityki zagranicznej obu państw oraz tożsamości narodowej Argentyńczyków. Kwestia potencjalnych złóż ropy naftowej i gazu ziemnego w rejonie wysp dodatkowo komplikuje sytuację.

Wojna o Falklandy-Malwiny – najczęściej zadawane pytania